Click
hayatinin yapimcisi, yonetmeni ve oyuncusu sensin. hayatin senin verdigin kararlarin ve secimlerin tamamindan olusuyor. tabii ki icinde bulundugumuz kosullar, kader, kaza var.. ama onun disinda bizim yaptigim ya da yapmadigimiz o kadar cok sey var ki. buyuk toplama baktigimizda aslinda kendimiz karar veriyoruz yaptiklarimiza ve yapmadiklarimiza... soylediklerimize ve soylemediklerimize.... hatta hissettiklerimize bile. hepsine kendimiz karar veriyoruz..
peki ben ne yapiyorum? nasil bir hayat istiyorum ve nasil bir hayat yasiyorum? kendi yaptigim secimler birer kelepce olup beni bagliyor mu? ozgurlugumden ne kadari kaldi kendime? benim icin gercekten onemli insanlarin yaninda olabiliyor muyum? onlar yasayip giderken, hatta yaslanip giderken ben nerdeyim? ne kadar uzaklardayim? neden?
annemle babami biraktigimda 18 yasindaydim, uuniversiteye gittim, bu dogal, herkes farkli sehirlere gidiyor.. sonra dunyayi gormek istedim,
Tatillerde hep baska ulkeler, hep yeni kariyer hedefleri, surekli onumde yeni bir hedef, bitirilmesi gereken yeni bir proje, cevaplanmasi gereken yuzlerce e-mail.. annemler yanima geldiginde aksam 7den once eve gelmiyordum.. baska oncelikler.. ve hatalar.. onemli oldugunu dusundugum kisiler, hedefler, hayaller..
ne icin?
kariyer icin mi?
nedir ki kariyer.
peki ne icin? dusunuyor muyum hic? surekli is-strateji, onemli oldugunu sandigim insanlar, degerli oldugunu sandigim ama beni yapayalniz birakan insanlar icin mi.. herkes sonunda kendi hayatina gidiyor, herkesin sonunda kendi onceligi var..
Annem 58 babam 61 yasinda.. ben bile 34 yasindayim artik.. bir 34 yil daha yasar miyim? belki.. en fazla..
ne yapiyorum peki hayatimda.. annemi babami biraktigimda 22 yasindaydim.. 12 yil gecmis.. koskoca 12 yilda kac kere gordum onlari? ne kadar kalitelli zaman gecirdik? gercekten evimden bu kadar uzakta hem de baska bir ulkede yasamak zorunda miyim?
ya da ne kadar daha devam edecek bu?
farkinda olmaliyim.. gecmesini istetigimiz her an, bir az once gecsin bitsin dediggimiz her dakika aslinda hayatimizdan gidiyor, ve boyle anlar toplanip gittikce aslinda hayatimizin onemli bir kismini olusturabiliyor. bunun farkinda olmaliyim..
her an degerli, hele de ailemizle beraber gecirdigimiz anlar cok daha onemli. hem de cok.
kendimize ayirdigimiz zaman.. kitap okuyarak, dusunerek, bir parkta gezerek... yediklerimiz, ictiklerimiz, yasam tarzimiz.. icinde bulundugumuz kosullarda ne kadar saglikli olabiliyoruz.
Ruhsal beslenmemiz, ibadetlerimiz, prensiplerimiz, gece uyurken vicdanimiz rahat mi?
Esimiz, hayat arkadasimiz.. yan yanayiz ama gercekten birbirimizi duyuuyor muyuz? gercekten birbirimizi anliyor muyuz? yoksa hersey bir aliskanliktan ibaret mi...
gecip giden zamanlari asla geri getiremeyiz.. yegenlerim benden cok uzakta buyurken onlarin yaninda olamiyorsam, onlar buyuyup kocaman insan olduklarinda bana yakin hissedemezler ki?
bunlari yazarken icim aciyor, ama iki gun sonra unutmamaliyim. farkinda olmak cok onemli.
hersey farkindalikla baslar.. bellki simdi hemen belcikadan tasinama, uulkeme donemem, ailemi goremem.. ama bu farkindalikla yasarsam hayatimi istdigim sekilde kendi elimdeki olanaklarla daha anlamli daha guzel hale getirebilir, sevdiklerimle daha guzel daha kaliteli vakit gecirebilirim.
benim canim guzel kardesim.. seninle de ne kadar uzaklara gittik.. ne kadar az gorduk birbirimizi.. ne sen benim yanimdaydin kotuu gunlerimde ne de ben senin.. isteyerek degil tabii ki.. ama sartlar, kosullar, hayat.. seni cok ama cok seviyorum.
bu filmi izleyip, kalbimdeki duygularin boyle kelimelere dokulmesini sagladigin icin tesekkur ederim benim tatli guzel kucuk kardesim.
peki ben ne yapiyorum? nasil bir hayat istiyorum ve nasil bir hayat yasiyorum? kendi yaptigim secimler birer kelepce olup beni bagliyor mu? ozgurlugumden ne kadari kaldi kendime? benim icin gercekten onemli insanlarin yaninda olabiliyor muyum? onlar yasayip giderken, hatta yaslanip giderken ben nerdeyim? ne kadar uzaklardayim? neden?
annemle babami biraktigimda 18 yasindaydim, uuniversiteye gittim, bu dogal, herkes farkli sehirlere gidiyor.. sonra dunyayi gormek istedim,
Tatillerde hep baska ulkeler, hep yeni kariyer hedefleri, surekli onumde yeni bir hedef, bitirilmesi gereken yeni bir proje, cevaplanmasi gereken yuzlerce e-mail.. annemler yanima geldiginde aksam 7den once eve gelmiyordum.. baska oncelikler.. ve hatalar.. onemli oldugunu dusundugum kisiler, hedefler, hayaller..
ne icin?
kariyer icin mi?
nedir ki kariyer.
peki ne icin? dusunuyor muyum hic? surekli is-strateji, onemli oldugunu sandigim insanlar, degerli oldugunu sandigim ama beni yapayalniz birakan insanlar icin mi.. herkes sonunda kendi hayatina gidiyor, herkesin sonunda kendi onceligi var..
Annem 58 babam 61 yasinda.. ben bile 34 yasindayim artik.. bir 34 yil daha yasar miyim? belki.. en fazla..
ne yapiyorum peki hayatimda.. annemi babami biraktigimda 22 yasindaydim.. 12 yil gecmis.. koskoca 12 yilda kac kere gordum onlari? ne kadar kalitelli zaman gecirdik? gercekten evimden bu kadar uzakta hem de baska bir ulkede yasamak zorunda miyim?
ya da ne kadar daha devam edecek bu?
farkinda olmaliyim.. gecmesini istetigimiz her an, bir az once gecsin bitsin dediggimiz her dakika aslinda hayatimizdan gidiyor, ve boyle anlar toplanip gittikce aslinda hayatimizin onemli bir kismini olusturabiliyor. bunun farkinda olmaliyim..
her an degerli, hele de ailemizle beraber gecirdigimiz anlar cok daha onemli. hem de cok.
kendimize ayirdigimiz zaman.. kitap okuyarak, dusunerek, bir parkta gezerek... yediklerimiz, ictiklerimiz, yasam tarzimiz.. icinde bulundugumuz kosullarda ne kadar saglikli olabiliyoruz.
Ruhsal beslenmemiz, ibadetlerimiz, prensiplerimiz, gece uyurken vicdanimiz rahat mi?
Esimiz, hayat arkadasimiz.. yan yanayiz ama gercekten birbirimizi duyuuyor muyuz? gercekten birbirimizi anliyor muyuz? yoksa hersey bir aliskanliktan ibaret mi...
gecip giden zamanlari asla geri getiremeyiz.. yegenlerim benden cok uzakta buyurken onlarin yaninda olamiyorsam, onlar buyuyup kocaman insan olduklarinda bana yakin hissedemezler ki?
bunlari yazarken icim aciyor, ama iki gun sonra unutmamaliyim. farkinda olmak cok onemli.
hersey farkindalikla baslar.. bellki simdi hemen belcikadan tasinama, uulkeme donemem, ailemi goremem.. ama bu farkindalikla yasarsam hayatimi istdigim sekilde kendi elimdeki olanaklarla daha anlamli daha guzel hale getirebilir, sevdiklerimle daha guzel daha kaliteli vakit gecirebilirim.
benim canim guzel kardesim.. seninle de ne kadar uzaklara gittik.. ne kadar az gorduk birbirimizi.. ne sen benim yanimdaydin kotuu gunlerimde ne de ben senin.. isteyerek degil tabii ki.. ama sartlar, kosullar, hayat.. seni cok ama cok seviyorum.
bu filmi izleyip, kalbimdeki duygularin boyle kelimelere dokulmesini sagladigin icin tesekkur ederim benim tatli guzel kucuk kardesim.
Yorumlar
Yorum Gönder