a beautiful life

hayatinin yapimcisi, yonetmeni ve oyuncusu sensin. hayatin senin verdigin kararlarin ve secimlerin tamamindan olusuyor. tabii ki icinde bulundugumuz kosullar, kader, kaza var.. ama onun disinda bizim yaptigim ya da yapmadigimiz o kadar cok sey var ki. buyuk toplama baktigimizda aslinda kendimiz karar veriyoruz yaptiklarimiza ve yapmadiklarimiza... soylediklerimize ve soylemediklerimize.... hatta hissettiklerimize bile. hepsine kendimiz karar veriyoruz.. peki ben ne yapiyorum? nasil bir hayat istiyorum ve nasil bir hayat yasiyorum? kendi yaptigim secimler birer kelepce olup beni bagliyor mu? ozgurlugumden ne kadari kaldi kendime? benim icin gercekten onemli insanlarin yaninda olabiliyor muyum? onlar yasayip giderken, hatta yaslanip giderken ben nerdeyim? ne kadar uzaklardayim? neden? annemle babami biraktigimda 18 yasindaydim, uuniversiteye gittim, bu dogal, herkes farkli sehirlere gidiyor.. sonra dunyayi gormek istedim, Tatillerde hep baska ulkeler, hep yeni kariyer hedefleri, sur...

hayatta ne gercekten onemli ve anlamli onlari asla kaybetmemek lazim... anlik hevesler, caydirici unsurlar cevremizi o kadar kusatmis ki.. bazen onlara kapilip gercekten anlamli olan seylerden ve kisilerden uzaklasiyoruz.. uzaklasiyoruz.. uzaklasiyoruz.. bu yillar boyu surebiliyor..sonra bir aksam evde tek basina film izlerken birden hickira hickira aglamaya basliyorsun.. hayatin elinden kayip gittigini ve sen bunun izleyici olarak bile farkinda olmadigini goruyorsun. ne ugruna? koskoca bir hic.. koskoca bir aldanis, koskoca bir korluk ugruna... ama sonra diyorsun ki.. cok sukur.. artik farkina variyorum.. yillarimi kaybetmis olsam da, eger hala nefes aliyorsam ve hala yeni bir gune uyaniyorsam demek ki hersey bitmemis. aklin hala orda olabilir hatta kalbin dogrulari gorme anlarinda aci cekerek agliyor olsa bile tam olarak duzelememis olabilir, hala hasta olabilir.. ama o ilk farkindalik isigi Yandi ya.. bu bir umut.. her yeni gune uyandiginda sana verilen yeni bir sans icin sukret...